Η υπογονιμότητα δεν είναι μόνο μια ιατρική διάγνωση.
Είναι μια εμπειρία που διατρέχει αθόρυβα την καθημερινότητα, τις σκέψεις, τις σχέσεις και το σώμα. Ένα βίωμα που συχνά δεν  το βλέπουν οι άλλοι από έξω, αλλά αφήνει βαθύ ψυχικό αποτύπωμα σε όσους το ζουν.

Για πολλούς ανθρώπους, η επιθυμία για παιδί ξεκινά απλά – σχεδόν αυτονόητα. Και κάπου εκεί, χωρίς προειδοποίηση, μετατρέπεται σε αναμονή, εξετάσεις, ημερολόγια, αριθμούς, κύκλους που μπαίνουν στο μικροσκόπιο και τους αντιλαμβανόμαστε  όχι με τον χρόνο αλλά με την ελπίδα.

Μια απώλεια που δεν έχει αναγνώριση

Η υπογονιμότητα συνοδεύεται συχνά από μια μορφή αδιόρατου πένθους.
Πένθος για το παιδί που φαντάστηκες.
Για το σώμα που «θα έπρεπε» να μπορεί.
Για τη ζωή που πίστευες πως θα κυλήσει αλλιώς.

Κι όμως, αυτό το πένθος σπάνια λαμβάνει αναγνώριση  από το περιβάλλον.
«Χαλάρωσε», «ξέχασε το », «θα έρθει όταν το περιμένεις λιγότερο».
Φράσεις καλοπροαίρετες, αλλά συχνά μοναχικές. Γιατί αυτό που πονά περισσότερο είναι ότι δεν υπάρχει χώρος να μοιραστείς τη θλίψη όπως είναι.

Το σώμα σε επιφυλακή, η ψυχή σε αναμονή

Η εμπειρία της υπογονιμότητας μπορεί να φέρει:

• άγχος και υπερένταση

• ενοχές και αυτοαμφισβήτηση

• θυμό, ζήλια, ντροπή

• συναισθηματική εξάντληση

Το σώμα μπαίνει σε μια κατάσταση διαρκούς εγρήγορσης. Κάθε σύμπτωμα  έχει μια ερμηνεία, κάθε μήνας αποτελεί χρόνο κρίσης, κάθε αρνητικό αποτέλεσμα  είναι μικρή κατάρρευση. Και κάπως έτσι, η ζωή αρχίζει να γυρνάει γύρω από έναν στόχο, αφήνοντας λιγότερο χώρο για όλα τα υπόλοιπα.

Οι σχέσεις δοκιμάζονται

Η υπογονιμότητα  ποτέ μόνο ατομικό βίωμα.
Αγγίζει τη σχέση, τη σεξουαλικότητα, την επικοινωνία.
Συχνά οι σύντροφοι πονάνε διαφορετικά, σε διαφορετικό χρόνο, με διαφορετικό τρόπο – κι αυτό μπορεί να δημιουργήσει απόσταση εκεί που υπάρχει ανάγκη για σύνδεση.

Παράλληλα, οι κοινωνικές επαφές αλλάζουν.
Γιορτές, ανακοινώσεις εγκυμοσύνης, παιδικά πάρτι μπορεί να γίνουν επώδυνες υπενθυμίσεις. Όχι επειδή δεν χαίρεσαι για τους άλλους, αλλά επειδή πονάς για εσένα.

Δεν είναι αδυναμία να δυσκολεύεσαι

Είναι σημαντικό να ειπωθεί ξεκάθαρα:
Δεν είσαι υπερβολικός/ή. Δεν είσαι αχάριστος/η. Δεν είσαι αδύναμος/η.

Η υπογονιμότητα είναι μια εμπειρία που δοκιμάζει βαθιά την ψυχική ανθεκτικότητα. Και το να ζητάς στήριξη, να μιλάς, να αναγνωρίζεις τα συναισθήματά σου δεν είναι πολυτέλεια – είναι φροντίδα.

Ο χώρος της ψυχολογικής υποστήριξης

Η ψυχολογική υποστήριξη μπορεί να λειτουργήσει σαν ένας ασφαλής χώρος:

• όπου η θλίψη δεν χρειάζεται να «διορθωθεί»

• όπου η ελπίδα δεν επιβάλλεται

• όπου υπάρχει χώρος για όλα τα αντικρουόμενα συναισθήματα

Όχι για να εξαφανιστεί ο πόνος, αλλά για να μην τον κουβαλάς μόνος/η.

Ένα τελευταίο, από καρδιάς

Αν “περπατάς” αυτή τη διαδρομή, να θυμάσαι:
η αξία σου δεν μετριέται από αποτελέσματα εξετάσεων.
Το σώμα σου δεν είναι εχθρός.
Και η ανάγκη σου για αγκαλιά, κατανόηση και χρόνο είναι απολύτως ανθρώπινη.

Η υπογονιμότητα αφήνει ψυχικό αποτύπωμα.
Αλλά δεν σε ορίζει.